Bu kasaba dünya çapında ünlü! Bakın nasıl iletişim kuruyorlar...

Konthang, Hindistan'ın güneyinde küçük bir kasaba. Bu kasabanın dünya çapında tanınmasının nedeni ise birbirleriyle kurdukları iletişim dilinin biraz farklı olması.

Yerliler bu konuşma biçimine ıslık dili adını vermiş.

Bu dilde kasabada yaşayan herkesin ismi farklı bir melodiye sahip.

Çocukların ismi annelerinin onlar için bestelediği melodiyle konuluyor.

Bu melodi yalnızca Konthang kasabasında yaşayanlar tarafından biliniyor ve ömürleri boyunca kimliklerini oluşturmaya devam ediyor.

Konthang geçtiğimiz günlerde Hindistan Turizm Bakanlığı'nca Dünya Turizm Örgütü'nün en iyi turizm köyleri arasına girdi.

HABERİN VİDEOSUNU İZLEMEK İÇİN TIKLAYIN

AKILALMAZ GELENEK! ÖLÜLERİ GÖMMEYİP...

Hala devam ettirilen ve bir hayli ilginç karşılanan bu gelenek, şaşkınlıkla karşılansa da, kasaba halkı bunu ölülere saygının bir gereği olarak görüyor.

Toraja kabilesi, ölülerini defnetmiyor. Onları giyindirip kuşandırıyorlar ve eşyalarını da yanına bırakıyorlar.

Evlerinde muhafaza ettikleri ölüler için yemek bırakıyorlar.

Hatta, evde yaşayan çocuklar ses yaparsa, 'Büyükanne uyuyor, ses yapmayın' diyorlar.

Ölülerin çürümemesi için hemen her gün bir kimyasal sıvı ile vücutlarını temizliyorlar.

Bazı aileler ise, ölülerine evinde bakmak yerine bu 'Kaya mezarlığı' denilen bu mezarlıklarda sergiliyorlar.

Kaya mezarlıklarında sergilenen ölüler için de aynı kimyasal ilaç kullanılıyor.

Formalin isimli bir karışımı cansız bedene sürerek, cesedin çürümesini engelleyen kasaba halkı, günde 4 öğün yemek taşıyor, ölü ile konuşmaya devam ediyor.

Babasını kaybeden ve halkın geri kalanı gibi cesedi evde tutan kasaba sakinlerinden Elisabeth Rante, bu tavrı şu sözlerle açıklıyor; 'Bunu yapmamızın nedeni onu çok seviyor ve sayıyor olmamız. Önceden birlikte yemek yerdik, şimdi bizim onu doyurmamız lazım'

Ölümün bir son olmadığını düşünen halk, 'Ölüleri dışlamak yerine yaşamın merkezine koyuyoruz' diyor.

Ancak 4 ay sonra Torajalılar ölüleri evlerinden çıkarmaya razı oluyorlar.

Cesetleri gömmek yerine kasaba yakınlarında büyük bir taş duvarda sergiliyorlar.

Ölümün bir son olmadığını düşünen halk, 'Ölüleri dışlamak yerine yaşamın merkezine koyuyoruz' diyor.

Koronavirüs salgınının yaşandığı şu dönemde ise toplum, virüs kapma endişesi yaşamadan geleneklerini aynı şekilde sürdürüyor.