Soykırımın gölgesinde Gazze'de anne olmak! Gazzeli çocukların Anneler Günü hediyesi: Cennet kokusu

Gazze'de binlerce kadın şu an çadırlarda yaşıyor. Ne temiz su var, ne yiyecek, ne ilaç. Ve ne yazık ki ne de güvenli bir gece. Anneler, çocuklarını soğuktan değil, bombalardan korumaya çalışıyor. Bir kadın düşünün; gece uyurken başucuna oyuncak ayı değil, yıkıntılar arasından çıkardığı çocuğunun ayakkabısını koyuyor. Çünkü artık orada anne olmak, yaşamak değil, dayanmak anlamına geliyor. Ula Husu: 'Kardeşimi cesetler arasında tanıdım' Gazeteci Ula Husu, saldırıların ilk günlerinden bu yana hayatını sırtında taşıyan kadınlardan biri. Erkek kardeşi ve ağabeyi, İsrail bombardımanlarında hayatını kaybetti. Üstelik ağabeyinin naaşına ulaşamadı. Aylar sonra yıkılmış Şifa Hastanesi'ne gitti. Cesetlerin arasında yürüdü. Her biri bir ana, bir baba, bir evlat. Orada bir beden gördü. Kardeşini tanıdı. 'Dört ay sonra küçük de olsa bir parçasını bulurum diye gittim. Hamdolsun naaşı bütün haldeydi. Onu cesetlerin arasından ben çıkardım. O an, kadın değil bir taş kadar sert olmam gerekti.' Ama hayat Husu'yu daha da sınadı. Günler sonra eşini kaybetti. Her şeyini. 'O zaman anladım. Artık ne eşim var ne kardeşlerim. Bir oğlum var, onu başkasına bırakamam. Yıkılamam.' Bir Kadın, Yüz Yıkıntı, Bin Sorumluluk Gazze'de kadın olmak demek, her sabah bir başka toprağa göçmek demek. Ekmek kuyruğunda çocuğunu kucakta taşımak demek. Bombalar altında uyumak demek. Ve en acısı, kendi çocuklarının üzerine kendi elleriyle toprağı örtmek demek. Vefa Ebu Ayta, beş çocuk annesi. Savaşın başında eşini kaybetti. Çocuklarıyla beraber göç yollarına düştü. Ne yatak vardı, ne yemek. Ama o ayakta kalmalıydı. 'Eşimi kaybettim. Her şey orada bitti. Ama çocuklarım gözümün içine baktı. Benden başka kimsemiz yok dediler. Yiyecek yok, su yok, ama anne olmak var.' 'Gazzeli Anneler, 100 Adama Bedeldir' Gazzeli kadınlar bu süreçte yalnızca anne değil, aynı zamanda doktor, öğretmen, psikolog ve muhafız oldular. 'Biz hem anne olduk, hem baba. Yıkılmadık. Ağlasak da dik durduk. Çünkü çocuklarımızın gözünde bir tek biz kaldık.' Ula Husu'nun şu sözleri, Gazze'de kadın olmanın özeti: 'Dünyanın en güçlü kadınları biziz. Çünkü evladımızı yitirsek de yaşamalıyız. Biz ölürsek onlar da ölür.' Anneler Günü: Bir Tabutun Ardından Yürümek Gazze'de Anneler Günü'nde, bir çiçek değil bir kefen uzatılıyor annenin eline. Ve bir çocuğun başucunda diz çöken bir anne. Gazzeli çocukların Anneler Günü hediyesi: Cennet kokusu... Dünya Görüyor mu? Görmek İstiyor mu? Gazzeli anneler dünyanın sessizliğini de sırtında taşıyor. Her kayıp, her göç, her ceset; dünyaya bir soru daha bırakıyor: Bir Son Söz Yerine: Gazze'de anne olmak, sabah çocuğunu doyurup işe göndermek değil, onu hayatta tutabilmektir. Gazze'de anne olmak, çocuğunun elini tutup parka gitmek değil, bombalar yağarken ona ninni söyleyebilmektir. Gazze'de anne olmak, yıkılmaktır ama asla teslim olmamaktır. Gazze'de anne olmak; çocuğunu giydirip dışarıya yollamak değil, onun cesedine kefen bulmaya çalışmaktır. Gazze'de anne olmak; çocuğunu sıcak bir yatağa yatırmak değil, geceyi soğuk bir çadırda aç karnına geçirmek demektir. Gazze'de anne olmak; yalnızlıktır. Eşini kaybetmiş, kardeşini toprağa vermiş, evini yitirmiş, ama hâlâ ayakta kalmak zorunda olmaktır. İşte Gazze'deki annelerin akılalmaz mücadelesinden yansıyan bazı kareler...