Dünyanın en ilginç gelenekleri... Kocaları ölünce öyle bir şey yapıyorlar ki...

Doğum ve bebekle ilgili birtakım uygulamalar, her kültürde coşkuyla karşılanan, çeşitli şekillerde kutlanan ve kutsanan gelenekler haline geldi. Örneğin bebeği kucağa alıştırmada dünyada başı çeken halk, Bali Adası sakinleri. Öyle ki, onlarda bebek, 6 aylık olana kadar zeminle temas etmemeli çünkü bebeklerin tanrı olarak doğduğuna inanıyorlar. Altıncı ayını doldurduğunda ise dünyalı olmaya ve dünyada kalmaya karar verdiğine kanaat getirip bebeğe büyük bir "ayak basma töreni" yapıyorlar.

Doğumla ilgili bir başka milletin geleneği de Hindistan'da görülür. Solapur kenti yerlileri 9 ila 11 aylık bebeklerini yüksek bir tapınaktan aşağı atıyorlar. Solapurlular önce Baba Şeyh Umar Saheb Dargah türbesinde dua ediyor. Ardından da aşağıda gerilmiş çarşafın üzerine yaklaşık 15 metre yükseklikten bebeklerini bırakıyorlar. Bunun bebeği güçlendirdiği ve ona şans getirdiğine inanıyorlar. Buna benzer bir gelenek de Japonlarda karşımıza çıkıyor. Her yıl yapılan "Nakizuma" isimli festivalde, bebekler sumo güreşçilerinin kucağına veriliyor ve ağlamaları bekleniyor. Yüksek sesle ağlayan bebeklerin sağlıklı büyüyeceğine ve ilerde ağlamayacağına inanılıyor.

Sağlıklı ve güçlü bağışıklık sistemi için İskandinavların ebeveynlerin yöntemi ise daha farklı. Bebekler öğle uykularını dışarıda sıfırın altında soğuklarda geçiriyorlar. Evlerin veya kafelerin önünde bırakılmış şekilde bebek arabalarında uyuyan bebekler oldukça normal bir görüntü.

"Şeytanın atlayışı" yahut "bebek atlayışı" şeklinde çevrilen gelenek, İspanya'nın Castrillo kentinde 1620'den beri her yıl yapılıyor. Şeytan kılığına giren bir erkek, yer yatakları üzerine yatırılmış yaşını doldurmamış bebeklerin üzerinden atlıyor. Böylece kötü ruhlar uzaklaştırılmış, bebekler vaftiz edilmiş sayılıyor.

"Gökyüzü defni" olarak Türkçeleştirilen ritüele göre göre ölüler yüksek kayalıklara çıkarılıyor ve küçük parçalara ayrılıyor. Tibet Budistlerin inanışına göre cesedin akbabalar tarafından yenmesi ruhun cennete götürülmesi demek. Bu garip geleneğin coğrafi şartların etkili olduğunu düşünenler bulunuyor

İki insanın hayatını birleştirmesi süreci hakkında dünyanın her yerinde geleneğin türlü çeşitleri görülebiliyor. Örneğin ülkemizde de yaygınlaşmaya başlayan nedime geleneğinin Orta Çağ Avrupası'na dayanan ilginç bir temeli var. İnanca göre; aynı renkte giyinen nedimeler kötü ruhların kafasını karıştırır ve gelinin kimin olduğunu anlayamazlar. Duvak da aynı amaçla gelinin yüzünü gizler.

Yine de o zamanlar insanlar senede bir kez mayıs ayında banyo yapar, düğünler haziran ayında yapılırdı. Dolayısıyla gelinler düğünde güzel kokabilmek için ellerinde çiçek buketi tutmaya başladılar.

Danimarka geleneğinde ise tarçın kokusunun evlilikle ilginç bir bağı var. Orta Çağ baharat satıcıları çok meşgul olduklarından geç evlenirlerdi ve yaydıkları tarçın kokusunu hala bekâr olduklarını gösterirdi. Bugün hala Danimarka'da bekâr birinin 25'inci yaş gününde üstüne tarçın dökülür.

Bazı geleneklerde ise evlenebilmek için önce bir ağaçla evlenmeniz gerekebilir! Hindistan'da dul bir kadınla yalnızca dul erkekler evlenebilir. Bekâr bir erkek dul bir kadınlar evlenmek istediğinde bir ağaçla evlenir sonra ağaç kesilir. Ağaç öldüğü için erkek dul kalır ve evlilik önünde bir engel kalmamış olur.

Dünyada evlilik sonrası mutluluğu garantilemek için de çeşitli yollar geliştirildi. Rusya'da "karavaya" adı verilen çeşitli motiflerle süslü, özel bir düğün ekmeği hazırlanır. Mutlu bir evliliği ve bolca çocuğu olan bir kadının yaptığı ekmekten en büyük ısırığı alan tarafın evlilikte daha fazla sözü geçeceğine inanılır.

"Erkeğe verilen başlık parası" de anılan bu gelenek; gelin adayının ailesinin damat adaylarına kızlarının rahat bir hayat sürmesini garantilemek adına para, mal veya işletme vermesidir. Geçmişte soylu damatların unvanları eşlerine de geçeceğinden kız aileleri en yüksek drahomayı ilan edip seçilme şanslarını artırırlardı. Tüm Avrupa coğrafyası, Ermeni ve Museviler arasında yaygın olan gelenek günümüzde Hindistan kırsallarında yaşamaya devam eder.

Bulgaristan'da yüzyıllardır kutlanan Baba Marta (Marta Nine) geleneği, baharın gelişiyle ilgili birtakım ritüellerden oluşuyor.1 Mart günü "martenitsa" isimli kırmızı beyaz renkteki ip bileklikler takılır ve dilek tutulur. İlk leylek görüldüğünde ise çıkarılıp meyve verecek bir ağaca bağlanır. Böylece dileğin kabul olacağı umulur.

Ölümü karşılama ve kabullenme biçimi toplumdan topluma oldukça farklılık gösterir. Bazı kültürlerde ölen birini bir daha görmemek yok örneğin. Madagaskar'da 7 yılda bir yapılan "Famadihana" festivalinde ölüler mezarlarından çıkarılıyor, giyinip süslenip halk arasında karıştırılıyorlar. Victoria dönemi İngiltere'sinde ise ölüler fotoğraflarda yaşatılıyordu. Difteri, tifo, kolera gibi salgın hastalıklar genç yaşta ölümlere yol açtığından yakınlarını kaybedenler onlarla son defa aynı karede yer almak için objektif karşısına geçiyorlardı.

Ölüleri daha fazla göz önünde tutmayı seçen diğer bir millet ise Çin… Bölgede yaşayan Bo halkı cesetleri tabutlara yerleştirip yüksek kayalıklara asarlardı. Bu ilginç gelenek, Filipinler ve Endonezya'da da görülen asılı tabutların, gökyüzünde olduğu düşünülen cennete yaklaşmak amacıyla yapıldığı düşünülüyor. En sıra dışı gelenek ise Hindistan'da. "Sati" isimli geleneğe göre kocaları ölen Hintli kadınlar kendilerini diri diri ateşe atıyor. Burada Hintliler tarafından, dul kalan kadının kendisini yakmasını erdemli bir davranış olarak görülüyor üstüne üstlük ailesi tarafından da teşvik ediliyor. Kökeni eski Hint destanı "Ramayana"daki Daksha'nın ölümünden sonra karısının Sati'nin intiharını öven sözlerine dayanır. Bu uygulama yasalar tarafından defalarca yasaklanmasına rağmen nadiren de olsa uygulandığı bilinir.