MELİH ALTINOK

Dün Gazze'de 2 yıl aradan sonra el ele tutuşup okula giden iki çocuğun görüntülerine denk geldim.
İş okula gelmişse demek ki karınlar biraz olsun doymuş, aileler çocuklarını gönderdikleri okulun bombalanmayacağına ikna olmuş.
Tamam hepimiz biliyoruz ki İsrail'de oyun bitmez, sözlerine güvenilmez.
Kimse de ABD Başkanının Netanyahu'ya kabul ettirdiği bir barış planının Filistin halkının tüm taleplerini karşılamasını bekleyecek kadar naif değil.
Ancak bu aşamanın Gazzelilerin yıllar süren ölümüne direnişinin sonucu olduğunu neden kabul edemiyoruz?
Öyle ya, dünyanın gözleri önünde resmi sayılara göre 100 binden fazla sivili öldüren Netenyahu bu işi daha ne kadar uzatabilirdi ki?
Adamlar yurtlarından bir adım atmıyorlar işte.
Baksanıza, Tel Aviv ateşkesi bozmak için tüm bahanelerini kaybetti, enkaz altında kalmış ölü rehinelerin geç çıkartıldığını falan söyleyip meşruiyet arıyor.
Çünkü bugün vardıkları noktanın temel dayanığı olan 80 yıldır ilmik ilmik kurguladıkları hikayeleri tüm inandırıcılığını yitirdi, afişe oldular.
Evet, bilançoya baktığımızda ortada bir zafer falan yok. Ama gerileyenin İsrail olduğu çok açık.
Sebebini bile sorgulamadan büyük bedel ödeyen Filistinliler bundan böyle üstüne koya koya ilerleyecek; 80 yıl önce başlayan gerileme duracak.
Yine de "Temkinli olmanın ne zararı var canım" diyebilirsiniz.
Bence düpedüz karamsarlık ve yakınma ama bu kafayı seviyorsanız siz bilirsiniz.

***

YÜZ YÜZE BAKACAĞIZ
CHP Eskişehir Milletvekili Utku Çakırözer dünkü yazımda eleştirdiğim NATO Parlamenter Asamblesi'ne sunulan raporu, ara dönem raportörü sıfatıyla sunduğunu söylüyor.
Meclis ve diğer kurumlarla istişare halinde onay verdikleri söz konusu raporun komisyonun görüşünü ifade ettiğini, sadece CHP'nin görüşü olmadığını anlatıyor.
Çakırözer toplantılarda kişisel inisiyatifini NATO'nun Gazze'deki soykırımı gündemine alması çağrısı yaparak kullanmış.
İşin bu boyutu netleşti.
Ancak eleştirimde ısrarcıyım.
Türkiye, İran hele hele Rusya gibi komşularıyla olan ilişkilerini, sıkıştığımızda Patriot bile göndermeyen Brüksel'in perspektifine mahkum etmemeli.
Nasıl, NATO'nun yekpare tavır aldığı Ukrayna meselesindeki denge siyasetimizin kazanımlarını dış politikada hissediyorsak, İran konusunda da "batı ittifakının önde gideni" olmak zorunda değiliz.
Bir NATO gider Bir NATO gelir ama komşularımız hep komşularımız olacaklar.