Sosyal medyada hangisi gerçek?
Bir düğün düşünün...
Lüks bir salon, kilolarca altın, ihtişam, gösteriş ve sosyal medyada gözümüzün içine sokulan bir hayat…
İnsanlar bakıyor ve ister istemez kendi hayatıyla kıyaslıyor: Benim neyim eksik?
'Vanlı Kara Haydar'ın tutuklanması, fenomen eşi Çağla Öz'ün gözaltına alınmasıyla birlikte, sosyal medyada gördüğümüz o ihtişamlı hayatın arkasına dair bambaşka iddialar ortaya çıktı.
'Vanlı Kara Haydar'ın ifadesinde milyonlarca liralık borçlardan ve emanet alınan altınlardan söz edilirken, kuyumcu altınların emanet verilmediğini, mayıs ayında satıldığını açıkladı.
Gerçeği elbette soruşturma ve hukuk ortaya çıkaracak.
Ama asıl mesele bundan daha büyük.
Biz neden gösterilen her hayatı gerçek kabul ediyoruz?
Sosyal medya (algoritma) bize hayatın tamamını göstermiyor, hayatın seçilmiş parlatılmış ve en gösterişli birkaç saniyesini gösteriyor.
Borcu göstermiyor,
kaygıyı göstermiyor,
başarısızlığı göstermiyor,
perde arkasını göstermiyor.
Sadece vitrini gösteriyor.
Sonra biz kendi hayatımıza dönüp bakıyoruz.
Maaşımıza, borcumuza, evimize, arabamıza…
Ve başkasının vitriniyle kendi hayatımızı kıyaslayıp kendimizi yoksun hissediyoruz.
Belki de sosyal medyanın en büyük tehlikesi tam burada başlıyor!
İnsana sahip olmadığı şeyleri değil; aslında sahip olması gerekmediği şeyleri bile eksiklik gibi hissettirmek.
"İkinci Dilan Polat" tartışması da yalnızca bir kişi ya da bir düğün meselesi değil.
Bize yıllardır pompalanan bir yaşam biçiminin sorgulanması aslında.
Zengin görünmek ile zengin olmak arasındaki farkın unutulması.
Çünkü görüntü gerçek olabilir ama görüntünün anlattığı hikâye gerçek değil...
Belki de artık sormamız gereken soru "Onların nasıl böyle bir hayatı var?" değil.
"Bize gösterilen hayatın ne kadarı gerçek?"
Çünkü sosyal medyanın en büyük yalanı sahte görüntüler üretmesi değil.
Gerçek hayatımızı, başkasının vitriniyle kıyaslatmasıdır.
Ve belki de bugün toplumun en büyük yoksunluğu para değil,
gerçeğin ne olduğunu unutmak...
