Fotoğraflardaki yüz benim mi?
Giriş Tarihi:
Sakalsız, somurtuk, havalı genç adam...
Geçen gün ortaya çıktı bu fotoğrafım.
Unutmuşum, benim için bir tür tarih-öncesi zaten...
Yeğenimin nikahında arka sırada durmuşum, başım hafifçe eğik, bıyıklarım var, gür siyah saçlar ve ortamdan kopuk bir hal...
Belli ki fena halde sıkılıyorum...
İlkokul 5. Sınıf'ta çektirdiğimiz toplu fotoğraftaki ukala fakat içine kapanık ve hep somurtuk Haşmet'ten hiç farkı yok...
Bu kez kendime dışarıdan bakabiliyorum, çünkü sakalsızım.
Ama ilk kez bir fotoğrafıma bakıp sarsıldım; sakalın onlarca yıl örtüp sakladığı yüzden eser yok; hem hakiki bir genç adam var, hem de sanki başka biri.. Aklıma sevgili yazarlarımdan D.H. Lawrence'ın bir mektubundaki cümlesi geldi: "Vesikalık fotoğrafımı gönderiyorum sana ama bizi zaten tanırsın: Sakalım ve ben."
Sakal öyledir...
Saklanırken ele verir erkekleri, çünkü artık sakalınızla tanımlanır olursunuz...
Şimdi kalkıp D. H. Lawrence'ın ilk sakal bıraktığı 1914 Sonbaharı'nda yazdığına baktım...
Çarpıcı...
Şöyle not düşmüş defterine: "Keyifsizdim, artık çalıların ardındaki bir yaratık gibi kızıl sakalımın ardına saklanacağım."
Ancak başkasının bakışıyla inşa olabilen yüzümüzden bahsetmiştim hani...
Şimdi de biraz fotoğraflardaki yüzü konuşalım istiyorum.
Fotoğraflardaki yüz bizim yüzümüz mü?
Çok kuşkuluyum...
Çünkü yüz donmuş, tamamlanmış, kodlanmış bir alan değil...
Güzelsek güzelliğimiz, yakışıklıysak yakışıklılığımız fotoğraftaki gibi değil...
Yüz canlıyken kendini yeniden yapıyor; bütün çirkinlikleri birer birer silebiliyor.
Ama fotoğraf öyle mi ya!
Karşımızdakinin bakışındaki şefkati, arzuyu, anlayışı ve daha ne çok şeyi dışarda bırakıyor fotoğraf...
Bence Rilke haklı...
Şu çok derin, çok sarsıcı şiirlerin şairi fotoğraflarında gördüğüm uyuz adam olamaz!
Onlar neden seviyorlar fotoğraflarını?
Hele dijital fotoğraf teknolojisinin yeni numaralarına neden tutkuyla bağlılar?
Kendi fotoğraflarına bir aşık gibi bakıyorlar da ondan...
Heyecanlanıyorlar...
Yüzlerinde donmuş bir anı değil, upuzun bir hikayeyi görmeyi biliyorlar...
Derya deniz...
Daha konuşacak çok şey var.
Geçen gün ortaya çıktı bu fotoğrafım.
Unutmuşum, benim için bir tür tarih-öncesi zaten...
Yeğenimin nikahında arka sırada durmuşum, başım hafifçe eğik, bıyıklarım var, gür siyah saçlar ve ortamdan kopuk bir hal...
Belli ki fena halde sıkılıyorum...
İlkokul 5. Sınıf'ta çektirdiğimiz toplu fotoğraftaki ukala fakat içine kapanık ve hep somurtuk Haşmet'ten hiç farkı yok...
Bu kez kendime dışarıdan bakabiliyorum, çünkü sakalsızım.
Ama ilk kez bir fotoğrafıma bakıp sarsıldım; sakalın onlarca yıl örtüp sakladığı yüzden eser yok; hem hakiki bir genç adam var, hem de sanki başka biri..
***
Sakal öyledir...
Saklanırken ele verir erkekleri, çünkü artık sakalınızla tanımlanır olursunuz...
Şimdi kalkıp D. H. Lawrence'ın ilk sakal bıraktığı 1914 Sonbaharı'nda yazdığına baktım...
Çarpıcı...
Şöyle not düşmüş defterine: "Keyifsizdim, artık çalıların ardındaki bir yaratık gibi kızıl sakalımın ardına saklanacağım."
***
Geçen Pazar "yüz"den konuşmaya başlamıştım...Ancak başkasının bakışıyla inşa olabilen yüzümüzden bahsetmiştim hani...
Şimdi de biraz fotoğraflardaki yüzü konuşalım istiyorum.
Fotoğraflardaki yüz bizim yüzümüz mü?
Çok kuşkuluyum...
Çünkü yüz donmuş, tamamlanmış, kodlanmış bir alan değil...
Güzelsek güzelliğimiz, yakışıklıysak yakışıklılığımız fotoğraftaki gibi değil...
Yüz canlıyken kendini yeniden yapıyor; bütün çirkinlikleri birer birer silebiliyor.
Ama fotoğraf öyle mi ya!
Karşımızdakinin bakışındaki şefkati, arzuyu, anlayışı ve daha ne çok şeyi dışarda bırakıyor fotoğraf...
***
Rilke fotoğraflarından nefret edermiş, yok etmesin diye arkadaşları fotoğraflarını ondan kaçırmışlar hep...Bence Rilke haklı...
Şu çok derin, çok sarsıcı şiirlerin şairi fotoğraflarında gördüğüm uyuz adam olamaz!
***
Peki kadınlar niye farklı?Onlar neden seviyorlar fotoğraflarını?
Hele dijital fotoğraf teknolojisinin yeni numaralarına neden tutkuyla bağlılar?
Kendi fotoğraflarına bir aşık gibi bakıyorlar da ondan...
Heyecanlanıyorlar...
Yüzlerinde donmuş bir anı değil, upuzun bir hikayeyi görmeyi biliyorlar...
***
Yüz...Derya deniz...
Daha konuşacak çok şey var.