Haftanın notları: Değişiyoruz...
Benim küçük balımın karnetörenindeydim...
Alçakgönüllü bir semtte tatlı bir devlet okulu. Bahçe büyükannelerden annelere kadar kadınlarla doluydu; iki üç de baba sırtlarını duvara vermiş çocukların çıkmasını bekliyordu...
Kaç yıldır bu törenlere giderim...
Tatlı bir neşesi olur...
Bu sefer bahçeye hâkimolan atmosfer dikkatimi çekti: Annelerin yaşam enerjileri solmuş,tatları kaçmış, belli kikafaları bin türlü dertle meşgul...
Böyle sosyolojik tabloları ciddiye alacak birileri varsa, haberi olsun diye yazıyorum.
Çocuklar ellerinde karneleriyle güle oynaya merdivenlerden inip solgun annelerine koştular...
***
Ben, ben, ben...Narsistik KişilikBozukluğunun en temel ve gözebatan belirtisinin bu söylem olduğudüşünülür.
Hep dünya onun etrafında döner sanki...
Eh, bazen hepimiz böyle oluyoruz; günümüz dünyası bu hâllere itiyor insanı...
Fakat narsistlerin asıl kritiközelliği kafalarında hiç "sen"olmamasıdır.
Empati yapmazlar...
Hatta biraz zorlarsanız hayal kırıklığı içinde fark edersiniz ki...
Başkalarının ne düşündüğü, ne hissettiği, neye ihtiyaç duydukları onların umurlarında bile değildir.
***
Hayır, çoğu "kaybetmiş" tiplerdir.
Lakin bu kez de kendilerinin dünyanınen mutsuz, en çok haksızlığauğramış insanı olduğunainanırlar.
***
Dizi ve film sektöründe özelliklegenç izleyici radikal bir dönüşümüneşiğinde...
İster istemez sektör de bir gün bu değişime kulak vermek zorunda kalacak, kaçış zor.
Geçen gün İspanyol dizileri üzerine ilginç yazısında Reşat Çalışlar şunu vurguluyordu: "Eskiden 'Ne izlesek/Ne okusak?' diye sorardık. Şimdi ise 'Keşke izlemeye/okumayavakit ve ortam bulsak'diye iç çekiyoruz."
Peki gerçekten vakit yok mu? Var. Geçmişe göre daha fazla hatta...
Ama odaklanabilme becerisive arzusu kaybolmak üzere...
***
ATV'nin yeni dizisi A.B.İ. birden fark oluşturdu...Çok zamandır dizi izlemeyi bırakmış; hatta on beş dakikalık videolara bile odaklanamayan beni de içineçektiyse, düşünün artık!
Yıllar sonra bu dizinin her gösterim saatinde ekran karşısında olur muyum, merak ediyorum.
