Bekir Hazar
Bekir Hazar

Cıvata kafalar

BİZİM cıvata muhalefetin yerden yere vurduğu hatta "Yargılayacağız" dediği Savunma Sanayiimizin geldiği noktayı anlamak için eskiyi çok iyi bilmemiz gerekiyor. Elimizdeki uçakların yarısından fazlası yedek parça eksikliği nedeniyle uçamaz hale geldiği dönemler yaşadık geçmişte. Ankara, konulan ambargonun kaldırılması için 3,5 yıl boyunca Washington'da kapılarda yattı.1964'te Kıbrıs'a müdahaleyi düşündüğümüzde, ABD Başkanı Johnson, dönemin Başbakanı İnönü'ye meşhur "Mektubu"nu gönderdi. Türkiye'nin ABD tarafından verilen silahları Washington'ın izni olmadan Kıbrıs'ta kullanırsa ve Sovyetler Birliği müdahale ederse NATO'nun Türkiye'yi savunmayacağı açıkça bildirildi. Çıkarma gemileri ve hava desteği tamamen ABD menşeli olan Türkiye, operasyondan vazgeçmek zorunda kaldı.

Terörle mücadelenin en yoğun olduğu 90'larda Türkiye'nin acil ihtiyaç duyduğu saldırı helikopterleri ve donanma gemileri Kongrede veto yedi. Türkiye elindeki az sayıdaki helikopterle operasyonu sürdürmeye çalışırken, yenileri için Washington'dan yıllarca onay bekledi. ABD'nin hurdaya çıkardığı üç fırkateynin Türkiye'ye hibesi 1,5 yıldan fazla bekletildi.Türk denizcileri teslimat izni için aylarca Washington'da dolaştı durdu. Sınır ötesi operasyonlarda anlık istihbarat ve vuruş gücü için ABD'den insansız hava araçları talep ettik. Ankara'nın parayla satın almak istediği bu sistemler yıllarca rafta kaldı 1950'ler ve 60'larda Türkiye'ye yapılan askeri yardımların denetimini yürüten Amerikan JAMMAT heyetleri, kışlalardaki demirbaş defterleri kelimenin tam anlamıyla virgülüne kadar inceliyordu.

Mühimmat veya araç bakımında kullanılan motor yağının bile kaydı tutuluyordu. ABD'li müfettişler "Bu yağ nereye gitti, yere mi döküldü, izinsiz bir cihaza mı konuldu?" diye tutanak tutuyordu. Tankların üzerindeki bazı standart ABD yapımı CIVATALAR kaybolduğunda, yenisini almak için Ankara'daki ABD büyükelçiliğine başvuruluyordu. Elçilikte komisyon kurulup "kayıp CIVATA raporu" alınması bekleniyordu. Vidanın hesabını bile Amerikalı subaylara veriyorduk. 1975'te Hava Kuvvetlerimiz uçak uçuracak yedek parça bulamayınca, bakımdaki sağlam olmayan feda edilmiş bir uçaktan sökülen parçaları takıyordu. F-4 Phantom uçakları için dost ülkelerden gizlice lastik tedarik ediyorduk.

1990'larda Türkiye kendi F-16'larını modernize etmek veya elektronik harp sistemlerini güncellemek istediğinde, Pentagon'dan izin isteniyordu. Ancak bu da yetmiyordu. Bir F-16'nın yazılımında kritik bir hata düzeltilecek veya yeni bir hedefleme podu entegre edilecek olduğunda, ilgili Amerikan firmasından özel bir "sistem mühendisi"nin uçağa fiziksel olarak dokunması şart koşuluyordu. Türk generali, parasını verip satın aldığımız uçağın yazılımına bakmak için, ABD'den gelen teknisyenin otelden çıkıp üsse gelmesini beklemek zorundaydı. Adam gelmeden uçağın yanına yaklaşamıyor, dokunamıyordun.

Kıbrıs Barış Harekâtı'nda adaya çıkan bazı zırhlı araçlar ve deniz vasıtalarımızın üzerindeki ABD imalatı orijinal seri numaraları, fabrika damgaları ve amblemleri, askerlerimiz tarafından gece yarısı kazınıp üzerleri gizlice kalın siyah boyalarla kapatılmıştı. ABD'li müfettişler görüp rapor edebilirdi. Ne olur ne olmazdı. ABD silah vermeyince Almanya, Fransa, İngiltere'de kapılarda yatıyorduk. Oralarda bile her defasında Washington karşımıza çıkıp tokat atıyordu.

Türk pilotların terör operasyonlarında bazı frekansları kullanması ABD'li denetçilerin uzaktan koyduğu elektronik engellerle sınırlandırılıyordu.
Kendi uçağımızla kendi dağlarımızda operasyon yaparken bile ABD'nin yazılım iznine tabiydik. ABD, jetlerimizin gövdesini koruyan özel radar emici ve pas önleyici boyaları, lastikleri ve kablolama takımlarını vermeyince imece usulüyle kablo dahi üretmek zorunda kalmıştık. Harcadığımız her sandık merminin dökümünün Pentagon'daki denetçiler tarafından incelendiği 60 ve 70'leri yaşadık.

Bazen ABD, "İhtiyaç fazlası mühimmat harcandığı"nı iddia ederek sonraki sevkiyatları bloke ediyor, bize parmak sallıyordu. O dönemlerde bize verilen tüfekler, mühimmatlar resmen "ABD'nin mülkü" sayılıyordu. Amerikan askeri denetçileri düzenli olarak Türk kışlalarını basıyor, "Acaba verdiğimiz mühimmat eksilmiş mi, izinsiz bir yere harcanmış mı?" diye sayım yapıyordu.

Türkiye, satın aldığı mermilerin sayısını dahi ABD'li müfettişlere rapor etmek zorundaydı. Mermi fabrikası kurmaya kalksan adamı öldürürlerdi. Bunlar gibi binlerce örnek var. Savunma Sanayiimize saldıran ve "Yargılayacağız" diye saldıran muhalifler için keşke bu konuda bir el kitabı hazırlansa. Ağızlarını açmadan önce okurlar mı acaba? Ne dersiniz? Yoksa cıvata mı?

Yasal Uyarı: Yayınlanan köşe yazısı/haberin tüm hakları Turkuvaz Medya Grubu’na aittir. Kaynak gösterilse veya habere aktif link verilse dahi köşe yazısı / haberin tamamı ya da bir bölümü kesinlikle kullanılamaz. Ayrıntılar için lütfen tıklayın
A Haber
Mobil uygulamalarımızı indirin