Çocuk cinayetlerinde son kurban Mustafa! Acılı anne: Ben yandım başkası yanmasın

Her geçen gün artan çocuk cinayetleri ve akran zorbalığının sonu gelmiyor. İstanbul Güngören'de öldürülen Atlas Çağlayan cinayetinin acısı geçmeden bir yenisi daha eklendi. Bu kez dehşetin adresi Gaziantep'ti.

17 yaşındaki Mustafa Demir iddiaya göre arkadaşı C.N.S. (17)'nin kız meselesi yüzünden husumet yaşadığı 18 yaşından küçük 3 kişilik grubun bıçaklı saldırısına uğradı. Arkadaşı C.N.S. ile AVM'ye giden Demir karşı grubun takibi sonucu otobüsten indikleri sırada bıçaklı saldırıya uğradı.

Arkadaşını korumak isterken vücudunun çeşitli bölgelerine bıçak darbeleri alan Demir, kaldırıldığı hastanede hayatını kaybetti. Olayın ardından saldırıyı gerçekleştiren 18 yaşından küçük 3 kişi tutuklanarak cezaevine gönderildi.

"BIÇAĞI KALBİNE SAPLAMIŞLAR, BEN BAKMAYA KIYAMIYORDUM"

SABAH'a konuşan acılı anne Nazan Demir, "4 çocuğum vardı en küçükleri Mustafamdı. Karıncayı bile incitmezdi ona nasıl kıydılar bilmiyorum. 1 yıldır Hatay'da abisinin yanında kalıyordu bizi görmeye gelmişti bir daha dönüşünün olamayacağını nereden bilecekti.

Bir anne olarak o kadar canım yanıyor ki, bu acının tarifi yok. Günlerdir yaşadığım kabusu düşünüp kahroluyorum sanki hala bir yerlerden Mustafa'm çıkıp gelecek gibi hissediyorum. Caniler oğlumu gözlerini kırpmadan öldürdüler, kalbine saplamışlar bıçağı ben bakmaya kıyamıyordum.

Karşı tarafın ailesi toz olup ortadan kayboldu hiçbir pişmanlık, arama yok. Bunlar çocuk değil cani en üst seviyeden cezalandırılmalarını istiyorum. Benim canım yandı başka annelerin yanmasın." şeklinde konuştu.

BU BİR CİNAYET DEĞİL TOPLUMUN ALARMIDIR

"Bir çocuk kaybedildiğinde yalnızca bir hayat gitmez. Bir evin geleceği biter. Bir annenin içi söner. Bir babanın dünyası dağılır. Bu yüzden tekrar etmek zorundayım: Akran cinayetleri bir "cinayet" değil. Çok daha ötesidir. Bu toplumun alarmıdır. Bu alarm duyulmak zorunda." diyen Uzman Klinik Psikolog Özgenur Taşkın SABAH'a değerlendirmelerde bulundu.

Taşkın şunları söyledi; Son zamanlarda art arda gelen akran cinayetleri, aslında tek tek "olay" değil; toplum olarak içinde bulunduğumuz iklimin sonucudur. Bir çocuğun bir başka çocuğu öldürmesi, herhangi bir ülkede zaten travmatiktir.

Ancak bu tür vakaların sıklığının artması, artık bize şunu söylüyor: Bu, ergen kavgası değil. bu bir toplumsal güvenlik ve ruh sağlığı krizidir. Biz yalnızca "ergenlik dönemi" diyerek açıklama yaparsak, asıl sorumluluktan kaçarız. Ergenlik her ülkede var. Ama her ülkede çocuklar bu ölçekte öldürülmüyor.

Bu yüzden konuşmamız gereken şey şu: Hangi ortam çocukların eline şiddeti bu kadar kolay veriyor? Zorbalık, şiddetin ilk basamağıdır: "çocuklar arasında olur" denemez! UNICEF verileri, dünyada 13–15 yaş grubunda zorbalığın ne kadar yaygın olduğunu açıkça gösteriyor.

Ama bazı toplumlarda zorbalık doğru müdahaleyle bastırılır; bazı toplumlarda ise görmezden gelindiği için büyür. Bu çocukların büyük bölümünde ortak profil: yetersiz sınır, zayıf duygusal rehberlik, denetimsiz sosyal media, güç kültürü, şiddetin normalleştiği çevre.

BU MESELE ACİL KATEGORİSİNDE ELE ALINMALI

Bu mesele artık "acil" kategorisinde ele alınmalı. Çözüm başlıkları da net olmalı:

1) Her okulda yeterli sayıda psikolojik danışman/psikolog olmalı. Risk taraması, şiddet profili takibi ve kriz yönetimi yapılabilmeli.

2) Kesici alet taşıma: sıfır tolerans. Çocuğun bıçak taşıması "ergenlik" değildir; doğrudan güvenlik sorunudur.

4) Aileyi sürece zorunlu dahil etme. Yalnızca çocuk değil, aile sistemi de değerlendirilmelidir.

5) Kanıta dayalı ulusal eylem planı yapılmalı.