“Yazık! Gerçekten yazık!”

Başlangıçtaki oyun plânı tutmadı. CHP iç dinamiklerine ilişkin hesabı yanlış çıktı. Partiyi ve ülke gündemini yönetme-yönlendirme iddiasını çabuk kaybetti. Bocaladıkça, parti içi gündeme sıkışıp kaldı. CHP'nin labirentlerinde yön bulmak için taviz üstüne taviz vermeye başladı. Bir tarafı memnun ederken, diğer tarafı tümden karşısına aldı...
Yerel seçimlerdeki konjonktürel başarıyı kendine mal etmekte erken davrandı. Başarının adını koyarken, çıtayı yüksek tuttu. Zamanın ruhunu, seçmen tepkiselliğini, aday faktörünün etkisini değerlendiremedi. İlk teşhisi fena değildi... "Seçmenbize kredi açtı. Bu oyları CHP ile kalıcıolarak buluşturacağız" dedi. Amabırakın seçmenini, genel merkezini, partiörgütünü bile hakiki manada ikna edemedi. Mahalli seçimlerde ulaşılan oy oranı üzerinden "genel seçimi zorlamak gerektiğini" savunanlara, sağlam argümanlarla karşılık üretemedi. Sanırım en büyük hatası yıllardır merkezi iktidara aç olan CHP tabanının, belediyelerin maddi araçlarıyla bir arada tutulduğunu öngörememesi oldu. Çıkar ve akraba odaklı kararları durduramadı. CHP'li belediyelerin pir-ü pak olacağını umdu. Ummadığı taş baş yardı.
Toplumun farklı kesimlerinin ortak sorunlarına el attı. Siyasi görüş ayrımının kalkabildiği kitlelerle buluştuysa da kalıcı olamadı. CHP'nin, oy devşirme niyeti ile sorunlara çözüm bulma iradesi arasındaki uyumsuzluk manipüle edilen kitlelerin giderek çözülmesiyle sonuçlandı. Siyasette normalleşme iddiasını da sürdüremedi. "Müzakere-Mücadele" ikilemi arasında sıkıştı. Ve bir süre sonra partiyi yönetmek yerine İBB Başkanı Ekrem İmamoğlu ile Ankara Belediye Başkanı Mansur Yavaş'ı idare etmeye yöneldi. İmamoğlu'nu oyalamak için cumhurbaşkanı adayını belirme yöntemi açıkladı. Bu formülle de Yavaş'ın tepkisi çekti.
Özetle Sn. Özgür Özel...
Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan'ın dün Antalya İl Kongresi'nde söylediği sözlerin güncel karşılığına dönüştü:
"Sn. Özel'i muhatap alsak bizeyazık, muhatap almasak millete yazık. Özel, oturduğu koltuğun hakkını veremedi! CHP'nin içindeki ayak oyunubu partiyi içten içe çökertiyor."

***

Bu noktada Ekrem İmamoğlu'nun politik pozisyonuna değinmekte de fayda var. Aslında doğru teşhis, MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli'den geldi. Ekrem Bey, belediye başkanlığını resmen sürdürse de fiilen çoktan bıraktı. Cumhurbaşkanı olabilmek için tüm tuşlara bastıkça, "BüyükAnkara siyasetine soyunmanın" güçlükleriyle yüzleşti. Ölçüyü ayarlamakta zorlandıkça haliyle yargının radarına da takıldı. Özeleştiri yapmak yerine bu durumu da kendi siyaseti için fırsata dönüştürmeye çabaladı. Unutmadan... İmamoğlu'nun, İstanbul Cumhuriyet Başsavcısı AkınGürlek'i hedef alan sözleri o kadar elastik ki... İfade özgürlüğü kisvesine bürünmesi de mümkün, başsavcının ailesini, evlâdını şahsi politik kurgusuna malzeme yapması da... Nereden baksanız sorunlu bir tablo bu. Anlaşılan o ki... Cumhurbaşkanlığı seçimi Türk milleti için değil ama CHP için büyük mesele olmayı sürdürecek.
Son bir husus da "teğmenlerin ihraçkararı" ile ilgili. Yazının yazıldığı saatlerdekarar henüz açıklanmamıştı. Elbette,TSK'daki güncel durumu, Harp Okulları'nınbünyesini, eğitim süreçlerini, sivil-asker kadrolararasındaki ilişkileri, askeri okul öğrencilerininseçimlerini ve onlara etki eden unsurlarıayrı ayrı ele almak gerekecek.
Harbiyeli'nin, "Mustafa Kemal'inaskeri" olduğunu hissetmesi yadırganacakbir durum değildir. Bunun anlamı TürkiyeCumhuriyeti'nin ve milletin ordusu olmaklaeş değerdir. Buradan, muhalefetin türettiğisiyaset biçimi sakattır ve teğmenleri araçsallaştırmaktanibarettir. Gönül isterdi ki gencecikinsanlar, hayatının başında üniformasındankoparılmasın. Lâkin... Ya SilahlıKuvvetlerin disiplini ve emre itaatilkesi ihraç edilecekti ya da teğmenler! İdare son sözünü söyledi, bakalım yargı ne karar verecek?