“Kâbe’de hacılar hu der Allah…” Size ne yaptı?
Son günlerde sosyal medyada dolaşan bir görüntü milyonlarca insanın kalbine aynı anda dokunan bir ilahi var.
Abdurrahman Önül'ün yıllar önce yazdığı ve söylediği: Kâbe'de hacılar hu der Allah...
Ve bu ilahiyi son zamanlarda Celal Karatüre'nin sesiyle neredeyse global bir akıma dönüştü...
Abdurrahman Önül'ün telif problemi yapmadan Karatüre ile bu ilahiyi paylaşması...
İkilinin bir araya gelerek klip çekmesi... Listeleri salladı...
Bu ilahi sadece bir ezgi olarak kalmadı.
Bir hissin,
bir özlemin,
belki de modern dünyanın yorgun ruhuna değen bir tesellinin taşıyıcısı oldu.
***
İlginç olan şu ki uzun zamandır ilk kez bir sosyal medya akımı insanları bu kadar güzel ortak bir duyguda buluşturdu.
Ne bir kavga vardı altında ne bir alay ne bir kutuplaşma.
İnsanlar farklı şehirlerde, farklı ülkelerde, hatta farklı dillerle ama aynı duyguyla bu ilahiyi mırıldandı.
Okul koridorlarında, evlerin mutfağında, arabaların içinde, uzak ülkelerde bile aynı sözler yankılandı.
Çünkü bazı şeyler tercümeye ihtiyaç duymaz. Kalpten çıkan, kalbe ulaşır.
***
Fakat bu ortak huzur hali bile bazılarını ne hikmetse rahatsız etti.
Bu belki de çağımızın en tuhaf çelişkilerinden biri.
İnsanların birbirini kırdığı, aşağıladığı, öfkenin ve gürültünün her yeri kapladığı bir dijital ortamda,
ilk kez insanları sakinleştiren, içini ısıtan bir ses yükseldi.
Ve bu sesten maalesef rahatsız olabilenler çıktı.
Bir ilahi bir çocuğun söylememiş olmasının kime ne zararı var?
Bir insanın huzur bulması neden bir başkası için tehdit gibi algılanır?
Belki mesele ilahinin kendisi değil.
Belki mesele insanların ortak bir iyilik duygusunda birleşebilme ihtimali.
Çünkü ortak huzur, ortak değer demek.
Ve ortak değer ayrışma üzerine kurulu bütün yapay duvarları anlamsızlaştırıyor.
Modern çağ, insanı sürekli meşgul ediyor ama nadiren sakinleştiriyor.
Sürekli konuşturuyor ama nadiren dinlendiriyor.
Sürekli gösteriyor ama nadiren hissettiriyor.
İşte tam bu yüzden, bir ilahinin milyonlarca insana aynı anda "dur" dedirtebilmesi
aslında sıradan bir olay değil.
Bu insanın özüne dair de güzel bir hatırlatma.
Belki insanlar o ilahide sadece bir dini metin duymadı.
Belki çocukluklarını duydular.
Belki dedelerinin evinde duydukları eski bir sesi.
Belki güven duygusunu. Belki yalnız olmadıklarını.
Çünkü insan anlam arayan bir varlık.
Ve bazen bir melodi uzun uzun anlatılamayan şeyleri birkaç saniyede anlatır bize.
***
Bu yüzden asıl soru şu olmalı... Neden bazı insanlar huzurdan rahatsız olur?
Bu ilahi bir gerçeği ortaya çıkardı. Hem de mübarek ramazanda.
Toplum aslında hala iyiliğe aç.
Hala saf bir duyguya karşılık verebiliyor.
Hala kalbiyle hissedebiliyor.
***
O yüzden hep birlikte haykırıyoruz: Kâbe'de hacılar hu der Allah…
