HAŞMET BABAOĞLU

Sevgiye ihtiyacımız olduğunu söylüyorlar. Doğru ama hangisine?
Kazanamayacağını bildiği için kaybetmeyi yüceltenlerin, korktuğu için barışanların, kalbi varmış gibi yapan kalpsizlerin sevgisi eksik olsun, istemem!
***
Sevgiye ne oldu diye soruyorlar?
Popüler kültürün "sevgi selleri"nde boğulup gitti.
***
Sevgi dedikleri nedir bugün? Biz hayata tutunamadığımız için mızmızlanırken çalan fon müziği... Bazen garantili afrodizyak bazen kesin etkili şehvet kıran... Islak ve kesif bir sis tabakası. Görüş mesafesi sıfır... Eh, öyleyse olmaz olsun böyle sevgi!
***
Sevgi dedikleri nedir bugün? Şık, itibarlı, piyasası yüksek ve her zaman kazançlı alışveriş... Bütün "mana"larından soyunmuş ve "işletmecilik" hastalığına tutulmuş bir duyguya "sevgi" deyip durmanın alemi var mı?
***
Seviyoruz ama sevindiremiyoruz.
Seviliyoruz ama sevinemiyoruz.
Birbirimizi sürekli üzmeye çalışmanın, bütün kırgınlıklarımızı birbirimizin üzerine boca etmenin adı sevgi olmuş.
Durmadan sevgiden söz ediyoruz ama sevinçten utanıyor, köşe bucak kaçıyoruz.
O halde bu işte bir yanlışlık, dahası mızmız bir yalnızlık var.
Sevgimiz ne zaman "can yeleği" olmaktan çıkacak da canımızdan bir parça olacak?
Gülün koklansa da, koklanmasa da havaya karışmayı sürdüren güzel kokusu gibi hani... O vaktin gelmesine çok mu var?
Eyvah!
***
Sevgi borç değildir.
O halde sevilmek için ödünç verdiğimiz duyguya neden sevgi deyip duruyoruz?
Alacaklı gibi kapısına dayandıklarımız gerçekten sevdiklerimiz olabilir mi?
***
Hakiki sevgi, "hakikat"e işaret eder; bu yüzden mızmız olmaz fakat naziktir.
***
Birbirlerine değil ama hep yan yana durup başkalarına bakan bir çift birbirini gerçekten seviyor olabilir mi? Belki şöyle... Birbirlerini değil, birlikteliklerini seviyorlar. Modern beraberliklerin tam da aradığı özellik...
***
Öyle seviyorlar ki kendilerini, başka kimseye yer kalmıyor; öyle çok bakıyorlar ki kendilerine, başkasını görecek halleri kalmıyor.